Δευτέρα 17 Μαρτίου 2014

ΜΕΡΟΣ Α΄

            «Ο χρόνος πέρασε…Κοίτα πόσο άλλαξαν όλα; Κοίτα πως άλλαξα» είπε και το χαμόγελο του είχε μια διάχυτη ευτυχία.  Τίποτα δεν θύμιζε αυτόν το μελαγχολικό τύπο που χα γνωρίσει κάποτε. Θα μπορούσα να πω, πως με τόση ηρεμία που τον περιέβαλλε, σχεδόν δεν τον αναγνώρισα.
            «Όσο ‘Κοελικό’ κι αν σου ακούγεται το σύμπαν συνωμότησε… Όχι, όχι μην θυμώνεις δεν έγινα δα και ρομαντικός μοιρολάτρης… Ήθελα να πω… συνωμότησα με το σύμπαν!» μού συμπλήρωσε. Σοκαρισμένη τον κοίταζα να μιλά και να εκφράζεται σαν να ‘ταν άλλος. Οι κινήσεις του, η χροιά της φωνής του, όλα γενικά, είχαν μια λάμψη. Πιο πολύ με είχε εντυπωσιάσει η κίνηση των χεριών του, δεν είχε ούτε ίχνος πια από αυτή την στατικότητα που τον διακατείχε όταν τον πρωτογνώρισα.
Μα όλα αυτά δεν θα είχαν καμία σημασία αν δεν ήταν αυτός που ήταν κάποτε, αν δεν ήμασταν αυτοί που ήμασταν κάποτε!

***

            Ήταν μια περίοδος που η ζωή στο τόπο εκείνο, με τις κατάλληλες γνωριμίες, θα μπορούσε να μοιάζει με τη ζωή σε μια πιο εξευρωπαϊσμένη Νέα Ορλεάνη. Η πτώση και τα πάθη βρίσκονταν σε μία έξαρση και διάφοροι τύποι ανθρώπων, που το μόνο τους κοινό ήταν η εντύπωση ενός έκπτωτου αγγέλου που σου προκαλούσαν, γέμιζαν το σκηνικό. Η εικόνα αυτή της πλήρους κατάπτωσης, της πλήρους αμαρτίας ήταν άκρως σαγηνευτική, όχι βέβαια από «λαογραφικό» ενδιαφέρον, αλλά για τον απλούστατο λόγο ότι ήσουν μέρος της.
            Τετάρτη βράδυ στο παλιό μπλιλιαρδάδικο με τις μουσικές μείξεις του Σάκη, επίδοξου DJ, και ο Αντώνης αποφασίζει πως εκείνη η δεδομένη στιγμή ήταν η καταλληλότερη όλων για να μάθω να χειρίζομαι τη στέκα! «Ήρθε η ώρα να σου μάθω τα μαγικά μου! Χα, ‘κοριτσάκι’ , χειροκρότα  τον δάσκαλό σου» είπε και έκανε μία μεθυσμένη υπόκλιση. «Φτιάχνουμε τα χέρια μας και το σώμα μας έτσι, τραβάμε την στέκα πίσω, σημαδεύουμε  και ΜΠΑΜ χτυπάμε την μπάλα. Τόσο απλό!». Τόσο απλό που κατάφερα να το ακολουθήσω κατά γράμμα, κατάφερα να κάνω αυτό ακριβώς που είπε και ειδικά το  ΜΠΑΜ! Χτυπώντας τη μπάλα, δεν ξέρω πως ακριβώς το κατάφερα, την έβγαλα εκτός του τραπεζιού και με πολλή μεγάλη επιδεξιότητα πέτυχα τη μπύρα ενός νεαρού που βρισκόταν στο κοντινό τραπέζι!
            Ευτυχώς, όπως συμβαίνει συνήθως σε τέτοιου είδους μαγαζιά, τέτοια σκηνικά δεν είναι κάτι το εντυπωσιακό. Δεν προκαλούν καμία ιδιαίτερη αντίδραση στους θαμώνες παρά μόνο στους άμεσα εμπλεκόμενους. Ο νεαρός, παρότι άμεσα εμπλεκόμενος, δεν αντέδρασε και  με μια πλήρη απάθεια σήκωσε το χέρι του στον μπάρμαν : «Μία ίδια παρακαλώ» .
 Προσπαθώντας να εξιλεωθώ για την γκάφα μου, τον πλησίασα ,  και επιχειρώντας συνάμα να πνίξω το γέλιο μου, του πρότεινα να του κεράσω την μπύρα.
«Όχι» , μου είπε πριν καλά καλά ξεστομίσω τη φράση μου.
«Τι όχι;»
«Όχι δεν χρειάζεται να πληρώσεις»
«μα…»
«Όχι ευχαριστώ. Γεια σου»

            Και η συζήτηση έληξε εκεί. Η τόση απάθεια του μου προκάλεσε θυμό. «Πολύ υπεράνω ο τύπος» είπα του Αντώνη γεμάτη ειρωνεία . «Μάλλον είναι πολύ κουλτούρα! Για δες τον πως κάθεται σκεφτικός». Δεν τον είχα ξαναδεί  στο μαγαζί και ούτε πίστευα βέβαια πως θα τον ξαναέβλεπα. Το στυλ του ήταν κάπως μποέμικο και ο ίδιος έμοιαζε σαν να τον είχαν ρίξει ξαφνικά μέσα στο μαγαζί  χωρίς να ξέρει πως βρέθηκε εκεί.



https://www.youtube.com/watch?v=WftIhN5GxGk


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου